Met elf Surinaamse collega's mocht ik de afgelopen zomer uitgebreid doorpraten over pastoraat. In Suriname: een totaal ander land, met een eigen geschiedenis en een mix van culturen. De predikanten die mijn gesprekspartners waren, weerspiegelen die culturen. Vele tradities dragen zij mee als erfenis: Creools, Javaans, Nederlands, Hindoestaans, Guyanees...Dat maakte ons gesprek niet problematisch, maar verrijkte dat juist. Wij leerden van elkaar, en kwamen daardoor steeds verder in ons denken en delen. Wat ons bond en bindt is het verlangen om elkaar en onze pastoranten recht te doen. En het vertrouwen dat ieder van ons een eigen (geloofs)weg heeft te gaan. Ik was thuis bij deze collegavrienden. Steeds weer houden dit soort ervaringen het visioen levend dat het kan: de wolf en het lam, de slang en het kind, de vriend en de vreemde, levend in vrede en respect. Dat begint niet in het groot, maar op de plaatsen waar wij ons best doen om elkaar te zien in onze eigenheid. Natuurlijk is dat niet altijd zo gemakkelijk als ik het nu schrijf. Dit collegiale gesprek is ook gegroeid door de jaren heen. Maar de inspanning, het zoeken, de energie die het kost: het is alleszins de moeite waard!

'Mij is een land beloofd, en daar ga ik heen' zingt Jozef in de musical 'Joseph and the technicolor dreamcoat' . Diep in de put houdt dat de hoop bij hem levend. Dit is niet het einde. Ik vond het het sterkste nummer uit de show. Intens, bewogen. Bij de engelse versie, 'Close every door' (gevonden  op You Tube) kreeg ik helemaal kippenvel: 'I have been promised a land of my own'.

Tijdens dit lied gebeurde er echter iets opvallends in de orkestbak van de schouwburg in Amstelveen. Iemand zwaaide met een palestijnse vlag. Uit de wijze waarop dat gebeurde maakte ik op dat het erbij hoorde. Een kleine noot van de musici. Nu heb ik jaren geleden in Jeruzalem palestijnse vrienden gemaakt die mij vertelden over hun angst, woede en pijn.  Het is meer dan goed dat er aandacht is voor hun-vaak vergeten- geschiedenis. Wonderlijk was echter om dat terug te zien als statement tijdens deze musical: een  weergave van een verhaal dat in veel algemenere zin over de hoop van een mens gaat. Over de moed om vol te houden.  Die vlag was daar nogal 'Out of place'.  Uitspraken over een beloofd land hebben in latere tijden ernstige politieke gevolgen gehad. Daar mogen we niet aan voorbijgaan. Maar het is wat kort door de bocht om die gevolgen zomaar aan dit verhaal koppelen. Jozef mag van mij zingen over een land van belofte zonder van onderdrukking beticht te worden.